دیپ هیپ: چیست و چه انواعی دارد؟ طبقه‌بندی به انواع A، B و C

افتادگی لگن ، فرورفتگی‌های قابل مشاهده‌ای در نمای جانبی لگن، بین لگن و بالای ران هستند. آنها نه بیماری هستند و نه نقصی که نیاز به اصلاح داشته باشد: آنها نشان‌دهنده یک تغییر بسیار رایج در شکل بدن هستند. با این حال، منشأ آنها در همه یکسان نیست. آنها ممکن است در درجه اول مربوط به ساختار عضلانی، ساختار اسکلتی و توزیع چربی یا ترکیبی از این عوامل باشند.

به همین دلیل، من یک طبقه‌بندی بالینی ساده را به سه گروه پیشنهاد می‌کنم: نوع A عضلانی، نوع B ساختاری-چربی، و نوع C مختلط . تشخیص نوع مهم است زیرا همان فرورفتگی قابل مشاهده ممکن است به استراتژی‌های کاملاً متفاوتی نیاز داشته باشد. در برخی موارد، یک پر کردن بسیار هدفمند کافی است؛ در برخی دیگر، مناسب‌تر است که نواحی اطراف نیز تغییر شکل داده شوند؛ در برخی دیگر، بهترین درمان این است که هیچ کاری انجام نشود.

توسط دکتر Pierluigi Gigliofiorito – جراح پلاستیک در میلان و کازرتا

این طبقه‌بندی از مشاهده بالینی اشکال مختلف باسن و فرورفتگی‌های جانبی ناشی می‌شود. این یک مدل بالینی پیشنهادی است که برای توصیف مشکل و هدایت گزینه‌های درمانی مفید است؛ اما هنوز یک طبقه‌بندی علمی معتبر جهانی نیست. ارزیابی قطعی همیشه نیاز به معاینه فیزیکی دارد.

به طور خلاصه: سه نوع حرکت دیپ باسن

• نوع A - دیپ باسن عضلانی یا ورزشی: این فرورفتگی عمدتاً نسبی است و با رشد عضله سرینی بزرگ (گلوتئوس ماکسیموس) و در برخی موارد، عضله سرینی میانی (گلوتئوس مدیوس) آشکارتر می‌شود.
• نوع B - دیپ باسن با ساختار چربی: شکل لگن و تروکانتر بزرگ و توزیع چربی بین پهلو، فرورفتگی جانبی و کیسه‌های زین غالب است.
• نوع C - مختلط: یک جزء عضلانی و یک جزء ساختاری-چربی همزمان وجود دارند؛ بنابراین درمان باید ترکیبی و شخصی‌سازی شده باشد.

به نظر من نکته کلیدی این نیست که گودی باسن چقدر «عمیق» است، بلکه این است که چرا به نظر می‌رسد.

تمرینات هیپ دیپ چیست و کجا یافت می‌شوند؟

افتادگی لگن که به آن فرورفتگی‌های سوپراتروکانتریک نیز می‌گویند، در ناحیه جانبی بین تاج خاصره، تروکانتر بزرگ و قسمت بالایی ران مشاهده می‌شوند. میزان دیده شدن آنها به رابطه بین چندین عنصر بستگی دارد:

• شکل و عرض لگن؛
• موقعیت و برجستگی تروکانتر بزرگ؛
• حجم و توسعه عضلات سرینی بزرگ و متوسط؛
• توزیع بافت چربی در پهلو و ران جانبی؛
• ضخامت بافت‌ها در فرورفتگی؛
• خاصیت ارتجاعی پوست و هرگونه چسبندگی فیبری؛
• وضعیت بدن، انقباض عضلات، نور و موقعیت بدن.

به همین دلیل است که یک فرد لاغر و ورزشکار ممکن است افتادگی لگن بسیار مشهودی داشته باشد، در حالی که فردی با چربی بدن بیشتر ممکن است به دلایل کاملاً متفاوتی دچار این افتادگی شود. حتی دو طرف یک بدن نیز می‌توانند متفاوت باشند.

آیا افتادگی لگن طبیعی است؟

بله. افتادگی لگن یک ویژگی آناتومیکی رایج است و نشان دهنده اضافه وزن، تناسب اندام ضعیف یا مشکل سلامتی نیست. این افتادگی می‌تواند در افراد بسیار ورزیده، افراد با وزن طبیعی یا افرادی که ذخایر چربی موضعی زیادی دارند، رخ دهد.

هدف از یک مشاوره مناسب نباید قول دادن به "پاک کردن" آنها به هر قیمتی باشد، بلکه باید درک شود که آیا آنها واقعاً هماهنگی سیلوئت را تغییر می‌دهند و چه میزان بهبود واقع‌بینانه است. حذف کامل همیشه ممکن و لزوماً مطلوب نیست: اغلب، طبیعی‌ترین نتیجه از کاهش ناپیوستگی حاصل می‌شود ، نه از ایجاد یک باسن صاف مصنوعی.

چرا همه حرکات دیپ باسن به یک شکل انجام نمی‌شوند؟

اصطلاح «فرورفتگی لگن» چیزی را که می‌بینید توصیف می‌کند، اما علت آن را بیان نمی‌کند. در نظر گرفتن تمام فرورفتگی‌های جانبی به عنوان صرفاً یک حفره که باید پر شود، می‌تواند منجر به استفاده بیش از حد از محصول یا درمان ناحیه اشتباه شود.

در طول ارزیابی، من نیمرخ لگن، برآمدگی باسن، قطب فوقانی، قسمت جانبی ران، کیفیت پوست و تغییر در میزان فرورفتگی در حین انقباض عضلات را مشاهده می‌کنم. همچنین بدن را از نمای جلو، عقب، پهلو و سه‌رخ ارزیابی می‌کنم. این نمای کلی بدن است که مناسب‌ترین درمان را تعیین می‌کند، نه یک عکس واحد.

دیپ هیپ نوع A: دیپ هیپ عضلانی یا ورزشی

در نوع A، فرورفتگی عمدتاً عضلانی است، یا به طور دقیق تر، یک فرورفتگی نسبی «کنتراست» است. رشد عضله سرینی بزرگ (گلوتئوس ماگزیموس) و گاهی عضله سرینی میانی (گلوتئوس مدیوس) دو حجم مجاور ایجاد می کند که ناحیه بین آنها را بیشتر نمایان می کند.

این یک شکل رایج در بین ورزشکاران است، به خصوص زمانی که تمرین، برآمدگی عضله سرینی بزرگ را بدون تغییر حجم بافت در ناحیه تروکانتریک افزایش داده باشد. این به معنای رشد ضعیف عضله نیست: برعکس، افتادگی لگن حتی در یک بدن ورزیده و ورزیده نیز می‌تواند قابل توجه باشد.

چگونه تیپ A را تشخیص دهیم

نشانه های قابل توجه ترین عبارتند از:

• عضله سرینی (گلوتئوس) ورزشکاری یا به خوبی توسعه یافته؛
• فرورفتگی که در تضاد بین توده‌های عضلانی مجاور ظاهر می‌شود؛
• مقدار محدودی چربی موضعی روی باسن و شورت.
• تغییر نیمرخ با انقباض، وضعیت یا حرکت؛
• نیاز به اصلاح یک ناحیه محدود، بدون تغییر شکل کل طرف.

کدام درمان برای نوع A بهتر است؟

وقتی یک نشانه واقعی وجود داشته باشد، بیماران نوع A می‌توانند از یک فیلر هدفمند در فرورفتگی بهره‌مند شوند، که مقادیر آن بر اساس آناتومی و محصول مورد استفاده تعیین می‌شود. هدف، بزرگ کردن بی‌هدف باسن نیست، بلکه کاهش تضاد بین حجم‌ها است.

در بیماران لاغر یا افرادی که چربی اهداکننده کمی دارند، فیلر می‌تواند به طور ویژه مفید باشد زیرا امکان اصلاح انتخابی و تدریجی را فراهم می‌کند. در عمل من، کانتورینگ بر اساس تعداد استاندارد میلی‌لیتر برنامه‌ریزی نمی‌شود: توزیع، تقارن و تناسب از حجم مطلق مهم‌تر هستند.

تمرین می‌تواند به طور کلی تون عضلانی را تغییر دهد، اما همیشه فرورفتگی را پر نمی‌کند. در برخی موارد، تقویت بیشتر عضلات اطراف حتی می‌تواند آن را بیشتر قابل توجه کند.

دیپ باسن نوع B: ساختاری-چربی

در نوع B ، ساختار اسکلتی و توزیع بافت چربی غالب است. عرض لگن، برجستگی تروکانتر بزرگ و نحوه قرارگیری چربی در بالا و پایین فرورفتگی می‌تواند یک منحنی جانبی ناپیوسته ایجاد کند.

در بعضی افراد، این خالی بودن خفیف و موضعی است. در برخی دیگر، این خالی بودن با چربی روی باسن یا زین اسب تشدید می‌شود: در این حالت، نه تنها کمبود حجم در مرکز وجود دارد، بلکه در نواحی مجاور نیز به طور نسبی افزایش حجم مشاهده می‌شود.

چگونه نوع B را تشخیص دهیم

عناصری که بیشترین فراوانی را دارند عبارتند از:

• افسردگی پایدار حتی بدون انقباض عضلات؛
• ارتباط آشکار با شکل لگن و با ناحیه تروکانتریک؛
• تجمع چربی در بالا یا پایین گودی باسن؛
• خورجین‌هایی که لبه پایینی فرورفتگی را برجسته می‌کنند؛
• پهلو کامل با انتقال شدید به ناحیه جانبی خالی؛
• احتمال ماندگاری حتی پس از کاهش وزن یا تمرین.

کدام درمان برای نوع B بهتر است؟

در نوع خفیف B ، با فرورفتگی محدود و بدون چربی اضافی قابل توجه، ممکن است یک فیلر هدفمند یا در صورت موجود بودن و مناسب بودن، لیپوفیلینگ محدود توصیه شود.

در نوع B مشخص شده ، پر کردن فقط مرکز ممکن است کافی نباشد و ممکن است به مقادیر بیش از حد نیاز باشد. هنگامی که رسوبات چربی در پهلو یا قسمت جانبی ران وجود دارد، هماهنگ‌ترین نتیجه می‌تواند از لیپواسکالپچر همراه با لیپوفیلینگ حاصل شود : حجم‌هایی که کنتراست را تشدید می‌کنند کاهش می‌یابند و از چربی اتولوگ برای نرم کردن فرورفتگی استفاده می‌شود.

این استراتژی صرفاً در مورد افزایش حجم نیست. بلکه شامل تغییر شکل کل خط لگن-باسن-ران است و نیاز به نواحی اهداکننده مناسب، اندیکاسیون جراحی و ارزیابی دقیق ایمنی دارد.

دیپ باسن نوع C: ترکیبی

در نوع C ، هر دو جزء عضلانی و ساختاری-چربی وجود دارند. عضله سرینی بزرگ ممکن است به خوبی رشد کرده باشد، اما شکل لگن، برجستگی تروکانتریک یا رسوبات چربی مجاور همچنان فرورفتگی را برجسته می‌کنند.

این نوعی است که در آن یک راه حل استاندارد کمترین کارایی را دارد. فقط با درمان حفره می‌توان تا حدی مشکل را حل کرد و مناطق اطراف را بدون تغییر باقی گذاشت.

چگونه نوع C را تشخیص دهیم؟

نوع C ممکن است موارد زیر را نشان دهد:

• عضله‌سازی واضح سرینی همراه با فرورفتگی پایدار؛
• تغییر جزئی، اما نه کامل، با انقباض؛
• جزء اسکلتی قابل تشخیص؛
• چربی موضعی در بالا یا پایین گودی باسن؛
• عدم تقارن بین دو طرف؛
• نیاز به مداخله هم در حجم و هم در کانتور وجود دارد.

کدام درمان برای نوع C بهتر است؟

درمان ممکن است شامل فیلرها، لیپوفیلینگ، لیپواسکالپچر یا ترکیبی از تکنیک‌ها ، در یک یا چند مرحله باشد. انتخاب روش به جزء غالب، در دسترس بودن چربی، میزان اصلاح و تعادل بین سود مورد انتظار و میزان تهاجمی بودن آن بستگی دارد.

در موارد منتخب، یک رویکرد گام به گام به ما امکان می‌دهد تا قبل از اضافه کردن حجم بیشتر، پاسخ بافت را ارزیابی کنیم. این طبقه‌بندی جهت درمانی را نشان می‌دهد اما جایگزین معاینه فیزیکی نمی‌شود.

جدول: تفاوت‌های بین دیپ هیپ نوع A، B و C

چگونه به درستی حرکت دیپ هیپ را ارزیابی کنیم؟

تشخیص در درجه اول بالینی است. در طول معاینه، موارد زیر را ارزیابی می‌کنم:

1. شکل لگن و باسن. افسردگی باید در رابطه با کمر، باسن، قطب فوقانی و ران بررسی شود.
2. مولفه پویا. مقایسه آرامش و انقباض به تشخیص نقش عضلات کمک می‌کند.
3. توزیع چربی. یک خلأ می‌تواند با افراط و تفریط در بالا یا پایین آن، آشکارتر شود.
4. کیفیت چرم و پارچه. شلی، سلولیت و چسبندگی نیاز به تجزیه و تحلیل جداگانه دارند.
5. تقارن. دو طرف به ندرت یکسان هستند و ممکن است به مقادیر یا تکنیک‌های متفاوتی نیاز داشته باشند.
6. هدف بیمار. کاهش فرورفتگی، افزایش برآمدگی و تغییر شکل کل عضله سرینی بزرگ، اهداف متفاوتی هستند.

عکس‌های استاندارد، که با وضعیت و نورپردازی ثابت گرفته شده‌اند، برای مقایسه قبل و بعد مفید هستند. در موارد پیچیده‌تر، ممکن است از ابزارهای ارزیابی اضافی استفاده شود، اما هیچ آزمایش واحدی نمی‌تواند جایگزین آنالیز سیلوئت سه‌بعدی شود.

آیا افتادگی لگن و سلولیت یک چیز هستند؟

خیر. گودی باسن، فرورفتگی بزرگتری در نمای جانبی است؛ از سوی دیگر، سلولیت باعث ایجاد فرورفتگی‌ها یا بی‌نظمی‌های کوچکتری روی سطح پوست می‌شود که در آنها دیواره‌های فیبری نقش مهمی دارند.

با این حال، این دو حالت می‌توانند همزمان وجود داشته باشند. در این حالت، افزایش حجم می‌تواند فرورفتگی کلی را بدون آزاد کردن فرورفتگی‌های منفرد اصلاح کند. اگر فرورفتگی‌های موضعی وجود داشته باشد، ممکن است توصیه شود که پس از تشخیص چسبندگی‌های واقعی از تغییرات طبیعی کانتور، درمان رشته‌های فیبروزی را با سابسیژن یا ریگوتومی ترکیب کنید.

بنابراین سابسیژن درمان پیش‌فرض برای هر افتادگی لگن نیست. این روشی است که در درجه اول برای انقباضات فیبری انتخاب شده انجام می‌شود و خطرات خاصی از جمله کبودی، درد، بی‌نظمی، خونریزی، عفونت و نیاز احتمالی به اصلاحات بیشتر را به همراه دارد. من یک مقاله بسیار جالب در مورد این موضوع نوشتم که شما را تشویق می‌کنم در مورد آن بیشتر بخوانید!

آیا می‌توان افتادگی لگن را با تمرینات ورزشی از بین برد؟

تمرین می‌تواند باعث بهبود تون، قدرت و تناسب اندام شود، اما شکل استخوان‌های شما را تغییر نمی‌دهد یا به شما اجازه نمی‌دهد دقیقاً ذخیره یا از دست دادن چربی را هدف قرار دهید. تمرینات مربوط به عضلات سرینی بزرگ و متوسط ​​​​می‌تواند شکل ظاهری شما را تغییر دهد، اما نتایج به نوع دیپ لگن بستگی دارد.

در نوع A، افزایش حجم عضلات اطراف گاهی اوقات می‌تواند فرورفتگی نسبی را حفظ یا تشدید کند. در نوع B، ورزش جزء اسکلتی را تغییر نمی‌دهد؛ با این حال، می‌تواند ترکیب کلی بدن را بهبود بخشد. بنابراین، وعده حذف فرورفتگی لگن با یک تمرین واحد، غیرواقعی است.

پرکننده‌ها، پلی‌لاکتیک اسید و جی-فیل

در G-Fill ، من یک رویکرد شخصی برای تغییر شکل باسن را شرح می‌دهم که شکل، برآمدگی، قسمت بالایی باسن، افتادگی باسن، سلولیت، تقارن و کیفیت بافت را در نظر می‌گیرد. نتیجه خوب به معنای دستیابی به حداکثر حجم ممکن نیست.

مواد تزریقی می‌توانند ویژگی‌های متفاوتی داشته باشند. فیلرهای حجم‌دهنده مبتنی بر اسید هیالورونیک، تغییر فوری و قابل مشاهده‌ای ایجاد می‌کنند که پس از فروکش کردن تورم اولیه، مجدداً ارزیابی می‌شود. از سوی دیگر، محصولات محرک زیستی مبتنی بر اسید پلی‌لاکتیک، با تحریک کلاژن جدید، به تدریج عمل می‌کنند و به زمان و اغلب جلسات متعدد نیاز دارند.

همه محصولات برای هر ناحیه آناتومیک یا برای هر تکنیکی تأیید نشده‌اند. بنابراین، در انتخاب باید موارد مصرف محصول، مقدار، طرح کاشت، تجربه پزشک و ویژگی‌های فردی در نظر گرفته شود. انتقال خودکار پروتکل‌های طراحی شده برای سایر نواحی بدن به باسن صحیح نیست.

چه زمانی لیپوفیلینگ ارجحیت دارد؟

لیپوفیلینگ از چربی اتولوگ گرفته شده از سایر نواحی بدن استفاده می‌کند. این روش ممکن است در موارد زیر ترجیح داده شود:

• افزایش قابل توجه‌تری مورد نیاز است؛
• بافت چربی اهداکننده کافی باشد؛
• لازم است همزمان باسن، کمر یا قسمت جانبی ران تغییر شکل داده شود.
• نوع B با حجم چربی مجاور برجسته می‌شود؛
• بیمار جراحی و بهبودی مرتبط با آن را می‌پذیرد.

مقداری از چربی منتقل شده می‌تواند دوباره جذب شود و نتایج تا آخرین میلی‌لیتر کاملاً قابل پیش‌بینی نیستند. ایمنی لیپوفیلینگ گلوتئال به شدت به تکنیک بستگی دارد: چربی باید به صورت زیر جلدی قرار گیرد و از تزریق عضلانی طبق پروتکل‌های جراحی به‌روز خودداری شود. می‌توانید با خواندن راهنمای کامل من اطلاعات بیشتری کسب کنید!

وقتی بهتر است درمان نشود

همیشه نشانه‌ی واضحی وجود ندارد. در موارد زیر، شاید بهتر باشد مداخله نکنید:

• فرورفتگی حداقل است و در محدوده آناتومی طبیعی قرار می‌گیرد.
• انتظار، لغو مطلق هر بی‌نظمی است؛
• سود مورد انتظار کمتر از خطرات یا مقدار محصول مورد نیاز باشد؛
• هیچ پارچه مناسبی برای روش درمانی انتخاب شده وجود ندارد.
• موارد منع مصرف پزشکی وجود دارد.
• این درخواست ناشی از تصاویر فیلتر شده، ژست‌ها یا استانداردهای غیرواقعی بدن است.

مشاوره تخصصی نیز برای تشخیص این موارد مفید است.

نتایج: معنی خوب قبل و بعد چیست؟

در مقایسه قبل و بعد، من فقط عمق افسردگی را در نظر نمی‌گیرم. من موارد زیر را ارزیابی می‌کنم:

• پیوستگی منحنی بین کمر، لگن و ران؛
• برآمدگی گلوتئال؛
• گرد بودن قطب بالایی؛
• کاهش فرورفتگی‌های جانبی؛
• تقارن بین دو طرف؛
• کیفیت سطح پوست؛
• طبیعی بودن در حین حرکت؛
• تناسب با بقیه بدن.

عکس‌ها باید با همان نور، فاصله، موقعیت و انقباض گرفته شوند. تصویری که بلافاصله پس از تزریق فیلر گرفته می‌شود، ممکن است تورم را نشان دهد و لزوماً نشان‌دهنده نتیجه تثبیت‌شده نیست؛ پس از یک محرک زیستی یا لیپوفیلینگ، زمان‌های ارزیابی متفاوت است.

ایمنی و عوارض احتمالی

فیلرها، محرک‌های زیستی، سابسیژن، لیپواسکالپچر و لیپوفیلینگ روش‌های پزشکی هستند و بدون خطر نیستند. بسته به نوع درمان، ممکن است درد، تورم، کبودی، توده، عدم تقارن، بی‌نظمی، عفونت، واکنش‌های التهابی یا نیاز به اصلاحات بعدی رخ دهد. روش‌های تزریق نیز می‌توانند باعث عوارض عروقی شوند؛ جراحی و انتقال چربی خطرات خاص خود را دارند که برخی از آنها جدی هستند.

کاهش خطر مستلزم انتخاب صحیح بیمار، دانش آناتومی، محصولات مناسب، محیط مراقبت‌های بهداشتی مناسب، تکنیک دقیق و مدیریت به موقع عوارض است. درمان نباید صرفاً بر اساس قیمت یا تعداد میلی‌لیتر ارائه شده انتخاب شود.

تجربه بالینی من

طبق تجربه من در مورد تغییر شکل باسن، درخواست اولیه اغلب این است: «می‌خواهم این جای خالی را پر کنم.» سوال بالینی مفیدتر این است: «چه چیزی باعث این جای خالی می‌شود؟»

تمایز بین نوع A، B و C به جلوگیری از دو اشتباه رایج کمک می‌کند: پر کردن بیش از حد یک فرورفتگی نسبی یا افزایش حجم در زمانی که لگن و قسمت جانبی ران نیز نیاز به طراحی مجدد دارند. برنامه‌ریزی همیشه باسن را به عنوان یک کل در نظر می‌گیرد و به دنبال یک نتیجه هماهنگ است، نه صرفاً حجم بیشتر.

این درمان می‌تواند با حداقل تهاجم و با G-Fill، جراحی با لیپواسکالپچر و لیپوفیلینگ یا ترکیبی از این دو باشد. در برخی موارد، بهترین برنامه، تدریجی است؛ در برخی دیگر، درمان به وضوح مشخص نیست. تصمیم نهایی تنها پس از بررسی دقیق سابقه پزشکی، معاینه فیزیکی و ارزیابی مستقیم بافت گرفته می‌شود.

سوالات متداول در مورد هیپ دیپ

نتیجه گیری

همه تمرینات دیپ لگن یکسان نیستند. نوع A عمدتاً عضلانی است، نوع B ساختاری-چربی است و نوع C هر دو را با هم ترکیب می‌کند. این تمایز، تمرکز را از صرفاً "پر کردن یک شکاف" به درک کل آناتومی لگن و عضلات سرینی تغییر می‌دهد.

درمان ممکن است شامل G-Filling، لیپوفیلینگ، لیپواسکالپچر، درمان چسبندگی هدفمند یا عدم انجام هیچ روشی باشد. طبیعی‌ترین راه حل، روشی است که متناسب با نوع افتادگی لگن، کیفیت بافت و تناسبات فردی طراحی شود.

برای ارزیابی شخصی در میلان یا کازرتا ، می‌توانید درخواست مشاوره تخصصی با دکتر پیرلوئیجی گیگلیوفیوریتو را داشته باشید. در طول مشاوره، نوع افتادگی لگن، شکل باسن، توزیع حجم و گزینه‌های واقع‌بینانه ذکر شده مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهند گرفت.

اطلاعات موجود در این سایت صرفاً جهت اطلاع‌رسانی است و جایگزین نظر پزشک در طول ویزیت نمی‌شود. هر درمان به صورت جداگانه و بر اساس هر مورد خاص ارزیابی می‌شود . نتایج ممکن است از بیماری به بیمار دیگر متفاوت باشد. هیچ محتوایی برای تبلیغ یا تشویق به انجام اقدامات پزشکی در نظر گرفته نشده است .